A redacción, esa fabrica de (e)ventos

Primeira hora da mañán, na redacción dun medio calquera, comentando o notición do día.

- ¿E quen máis está, aparte de Ana María Ríos? ¡Mira, Rebeca Loos, a amante de Beckham! ¡Que fuerte, que fuerte!
- E Juanito Oyarzábal, o alpinista.
- Ese é o que vai gañar fijo.
- Xa, porque se vai comer ós demais.
- ¡De iso nada! ¡A que o come todo é Rebeca Loos!

A grandes preguntas, vagas respostas...

O café que toma Zapatero custa 80 céntimos. Quen sabe, é posible que o café que toma el na cafetería do Congreso sexa bastante peor que o que me custa a min 1'10€ tódolos días, e que nin sequera poida levalo en vaso de cartón para mantelo quentiño. Tamén é posible que ZP sexa máis de manzanilla ou tila...

Sospeito que isto será o gran tema mañán. En todo caso, poucas conclusións máis podemos sacar desta primeira proba de "Tengo una pregunta para usted". Seguramente o outro gran titular (que no fondo, era case unha obviedade) sexan os "indicios de ilegalidade" que o Ministerio de Interior ve no novo partido rexistrado pola esquerda abertzale. Minucias, comparado co café do Congreso...

Este primeiro intento de TVE é positivo, como toda iniciativa que tente baixar ós políticos das súas alturas ficticias. Milá estivo á altura das circunstancias, dando tensión a un espectáculo moi necesario pero terriblemente antitelevesivo polo ritmo lento das respostas, redirixindo ós entrevistadores ocasionais que perdían o fío e endurecendo o debate en momentos puntuais nos que Zapatero comezaba a relamerse en exceso no seu propio talante.

Pero por moi instructivo que fose ver contras as cordas ó presidente do goberno contestando a preguntas reais, de extrema importancia, a proposta déixame un regusto amargo, como de proba fallida. Supoño que o formato se repetirá sen variación cando Rajoy pase polo estudio dentro duns días, non vaia ser que se queixe de trato discriminatorio e plantexe un boicot contra o moribundo Pirulí, pero en todo caso necesita un par de revisións.

En primeiro lugar, isto non é Francia. Chamame chauvinista, pero incluso Sarkozy despeinado , despois de durmir a sesta e con dous diazepam disoltos no colacao ten máis telexenia que calquera líder político español. Alí é completamente habitual ver programas similares, incluso máis atrevidos. Hai dous anos, o día despois da primeira volta das eleccións rexionais e municipais, na ex-canle pública TF1, destacados políticos franceses -entre os que estaba Ségolène Royal- debatían sobre o resultado sentados no medio do público que tamén intervía en ocasións puntuais.

Por iso un erro importante é importar un formato estranxeiro sen considerar que os nosos políticos están tan encantados coa melodía da súa propia voz que nin se estenden durante minutos sobre evasivas e obviedades. 2 horas para 30 e pico respostas (das 100 previstas) que se me fixeron eternas

Durante moitos momentos, Zapatero naufraugou entre o oceáno de palabras que debían facerlle de salvavidas. Para a próxima vez, non estaría mal colocarlle un micrófono retráctil ós 59 segundos, ou mellor aínda, unha bocina. É máis, propoño dende aquí que tras ese tempo, os 100 entrevistadores espontáneos poidan facer un minireferendum e se o político de turno non resulta convincente, unha trampiña se abriría baixo os seus pés, como naquel concurso estreado por Telecinco hai algúns anos. E fin da pantomima.Un turmix entre o elegante asamblearismo ateniense e ese coliseo romano que sempre tivo o seu puntiño épico. Polo menos, a política resultaría máis divertida, ¿non cres?


PostMortem: ¿É cousa miña, ou Zapatero parécese cada día máis nos xestos a Felipe González? Xa sei que é recurrente dicilo dende o día que lle gañou por un pelo a Bono a Secretaría Xeral do PSOE, pero agora os seus brazos e mans son un calco. Iso si, no que habilidade retórica, as comparacións son odiosas...

Mamoneo

Si, efectivamente, estas son as noticias máis lidas de Elmundo.es. A captura é do venres pasado, pero o domingo á noite seguía sendo idéntico. Magnífico rendemento lle saca o Pedro Jota á filtración da entrevista a García.

E xa que non mo preguntas, vouche dar a miña opinión sobre o asunto. No momento no que me enterei da excusa de TVE para non emitir a entrevista, pensei honestamente que se trataba dun súbito ataque de responsabilidade por parte dos dirixentes do Ente, un modo firme e tallante co que o novo presidente pretendía marcar o territorio. Porque sexamos honestos, ¿alguén que coñeza a José María Gracía dubidou nalgún momento dos sapos e demos que podía soltar pola súa boquiña? Outra xente máis autorizada pensou algo moi similar.

Pero nestas chegou o inevitable. Horas despois da cancelación, o vídeo xa rulaba pola rede. Non por Youtube, senón na versión dixital de El Mundo. García non deixa títere con cabeza, pero máis alá do Imperio do Monopolio, os grandes afectados polas revelacións de García son todo o entorno político, mediático e económico da Dereita española, dende Aznar a Zaplana, de Losantos a Buruaga, de Villalonga a Florentino Pérez. Nin sequera el queda ben parado. Resposta durísimas que ben se merecen un par de condenas por difamacións e calumnias se García non pode demostrar o que dixo.

Si, pero ollo, porque nos corenta minutos non hai un só insulto, a excusa esgrimida por TVE para non emitila. Non só iso, senón que honestamente, creo que sería unha entrevista moi necesaria para que a xente tomase consciencia do mamoneo explícito entre políticos, empresarios e xornalistas.

Entón, ver que TVE prentede silenciar unha entrevista na que os principais damnificados son os protagonistas de telenovela da Dereita Ibérica descolócame. Ver que as poucas horas Pedro Jota é quen consigue a filtración e non ten reparos en primar os intereses económicos sobre a lealtade ós seus amigos desconcértame. Coñecer que a filtración pode ter sido facilitada polo propio director xeral de RTVE indígname. ¿A conto de que un programa financiado cos cartos de todos os españoles merece censura na TV pública, pero non ten problemas para encher a conta de beneficios dunha empresa privada?

Moito mamoneo hai por aquí.

Intrahistoria do xornalismo de investigación

Os xornais que investigan a trama alternativa á oficial do 11-M e aqueles que se ocupan da contra-conspiración, deberían ver o seguinte vídeo para aprender cales son as normas básicas do xornalismo de investigación.

¿Como conseguir unha exclusiva? ¿Como xestionala? ¿Como poñer a proba o olfato sobrenatural que todo bo xornalista debe ter? Todo iso nestas condensadas secuencias de valor documental incalculable que deberían proxectar en toda facultade de comunicación (por favor, aguantade polo menos ata o minuto 5)




Vía: Vayatele

Xornalistas inspirados

Vese que hoxe teño o día endogámico e non falo máis que de cafradas xornalísticas, pero non podo evitar colgar esta recopilación de gazapos de xornais e titulares "desafortunados".

Un par de exemplos

__
Enlace: La Pedrada
Vía: Menéame
Relacionado: Morderse la lengua (Instituto Cervantes)

De regalo co xornal, unha táboa periódica

Supoño que a moitos de vós pasa algo similar. Cando comezou o asunto dos "peones negros" e a teoría da conspiración do 11-M impulsada por Luis del Pino, e alentada por El Mundo, a Cope, Libertad Digital... tentei seguila. Nunca me convencíu, pero home, si recoñezo que despertou a miña curiosidade.

Non sei en que momento pasou, seguramente foi despois do da cinta da orquesta Mondragón, pero o asunto empezou a aburrirme. En linguaxe televisiva, o serial saltara xa o tiburón, e convencinme que, igual que no caso dos Simpsons, por moitas tempadas que fagan, nunca volverei a desfrutar tanto como cos primeiros capítulos.

Pero os guionistas da serie seguiron no seu empeño, ata o punto de que agora hai que desempolvar o quimicefa e a táboa periódica para descifrar o xornal. Algo chungo lle pasa ó xornalismo se durante o xuizo polo maior atentado terrorista do país, os grandes titulares son estos:

ABC: La matanza de Madrid se perpetró sólo con Goma 2 robada de "Mina Conchita"

El Pais: Los peritos del 11-M no hallan sustancias ajenas a la Goma 2 ECO en el lugar del atentado.

El Mundo: Los peritos descubren un componente ajena a la Goma 2 Eco en los focos del atentado.

La Razón: Los peritos detectan en los explosivos del 11-M una sustancia presente en varios tipos de dinamita.

As: Samuel Eto'o dinamita al Barça (e nun blog: Samuel enciende la mecha)

De todo isto, salvo o último (que xa analizaremos outro día xD), podemos concluir:

1) "Lugar do atentado" non debe ser o mesmo que "focos do atentado". Ou iso, ou El Mundo ou EL Pais (ou os dous) minten, manipulan ou meten a gamba.

2) Os explosivos do 11-M tiñan unha sustancia presente en varios tipos de dinamita. Sinceramente, isto é unha revelación grandiosa que xamais se me tería ocurrido.

3) Non sei onde queda "Mina Conchita", pero non penso pasar alí as miñas vacacións.

4) Os medios están tan preocupados por non caer da burra que foron fustigando e emborrachando nestes meses que xa nin se enteran do que din.

Para o final deixo o meu preferido. A captura da primeira noticia que Libertad Digital tivo colgada varias horas dende onte á tarde:

Titular: El nuevo análisis de los restos excluye la presencia de Goma 2 ECO en los trenes del 11-M

Subtítulo: Ahora también hay DNT en la Kangoo, la mochila, Leganés...

Corpo: Los peritos que han analizado los escasos restos de los focos de explosión del 11-M han llegado a la conclusión de que todas las muestras contienen dinitrotolueno (DNT). Esta sustancia está presente en muchos tipos de explosivos como la dinamita Titadyn o la Goma 2 EC. Sin embargo no está presente en la Goma 2 ECO que, precisamente es una evolución de la anterior a la que se le eliminó el dinitrotolueno por ser altamente tóxico. La novedad ahora es que también se ha encontrado esta sustancia en las pruebas ajenas a los focos de explosión. Nunca antes se habló de su presencia en ellas. Hay otras novedades relacionadas con una muestra patrón que ya no tiene metenamina.

...
...
...

Ríndome. Pido comodín do público...

Sinceramente, entendo mellor as bases da mecánica cuántica e da teoría de supercordas que todo isto...


PostMortem: O peor de todo isto, xa veredes, será que calquera día destos sobresaltarémonos coa noticia do mozo de 15 anos que fixo saltar polos aires o seu colexio. Cando confese dirá, "¿os planos para facer a bomba? Saqueinos do xornal..."

WooooooW!!!

Indo en coche esta mañán, escoito na radio:

"Si antes de viajar a Inglaterra, fuiste a clases de inglés, ¿por qué no haces lo mismo con el nuevo Windows Vista?"

"Si antes de conducir, te sacaste el carné, ¿por qué no haces lo mismo con el nuevo Windows Vista?"

Supoño que será unha boa mensaxe publicitaria para a guía que pretende colocarnos El Pais baixo o eslogan "Windows ha cambiado, que no te coja desprevenido", pero ¿de verdade isto é boa prensa para Microsoft? Nunha época onde creo que o usuario busca non complicarse a vida e que non lle rompan a cabeza, onde ata Linux buscar ser máis amigable e usable e a Google só lle falta servirche o café a través da web ¿que tal un sistema operativo equiparable a sacarse o carné de conducir ou a aprender inglés?

Windows cambiou, así que xa sabes, se queres probar o último monstruo sacado do laboratorio FrankenGates e IgorBallmer, non só necesitas unha maquina máis potente que Nacho Vidal con sobredose de viagra, senón que xa podes ir mercando unha enciclopedia...

E por certo, xeniais as frases que acompañan os anuncios en prensa, no máis puro estilo microsoft "nós nunca copiamos á competencia, de feito, son os programas da competencia os que nos copian, mesmo se eles saíron anos antes ca nos" (non é coña).

- ¡¡¡Puedo crear fácilmente un DVD profesional!!!
- ¡¡¡Puedo dictar mensajes de correo electrónico y documentos!!!
- ¡¡¡Mi equipo me avisa de los problemas y aplica automáticamente la corrección!!!

Poderíamos dicir que é cousa de El Pais, pero non teño ningunha dúbida de que detrás dos anuncios está a man do departamento de marketing de microsoft. Só hai que mirarlle para a cariña de sobredose de botox dos protagonistas dos anuncios de Vista en tele e prensa.

Como xa teño dito outras veces neste blog, nunca fun excesivamente partidario da filosofía pechada e elitista dos Mac. Pero que queres que che diga, no que é comunicación, danlles mil patadas onde máis doe, incluso burlándose de Bill Gates na súa propia cara. Cabreado con tanta complicación con Windows, e tanto discurso "con mac todo es fácil e intuitivo...", cada vez estou máis preto de caer no lado oscuro (bah, é coña, aínda me queda moito linux por experimentar antes diso)

Por certo, toda esta palabrería, resumida perfectamente nesta tira cómica de Joy of Tech (ampliada aquí).

Bottup: esta semana, de abaixo a arriba

Despois da paradiña no Galpón de Breogán, esta semana retomamos camiño da man de Bottup, unha das aventuras de xornalismo cidadán máis interesantes e honestas que vin ultimamente. Detrás do proxecto están Pau Llop, Christian González e Daniel Basteiro que o definen como

Bottup es lo que ves a primera vista: un medio de comunicación online. Y lo que puedes ver por detrás si quieres acompañarnos: una red social. En Bottup el visitante tiene la opción de convertirse en usuario, la opción de activarse y después, de interactuar con el resto. En Bottup no sólo puedes estar informado de los temas que realmente preocupan al ciudadano, sino que puedes ser tú mismo quien dé a conocerlos. Y no sólo eso. Los usuarios de Bottup obtienen al registrarse su propio 'Carnet de prensa', desde el cual pueden gestionar toda su actividad: participar en los foros de editores, añadir su descripción personal, establecer sus temas a tratar favoritos y lo que es más importante: establecer contacto directo con otros usuarios conectando sus perfiles, siendo capaz de crear su propia red de colaboradores periodísticos.

Parece que un sopro de aire fresco comeza a entrar nas anquilosadas estructuras do xornalismo, cunha nova xeración de comunicadores ¿verdade que facía falta?

Simples palabras

A etimoloxía é a etimoloxía, xa o sei, pero dubido moito que non houbese unha palabra máis axeitada que "paria" para falar dos inmigrantes do "Marine I".

¿Acaso non chega con deixar que os seus soños se oxiden no medio do mar senón que temos que rematalos coa navalla do diccionario?

Enlace: Captura da portada de Elpais.com onte á noite
Enlace: Nova en Elpais.com

A relixión na crtvg

Manolo Gago iniciou na súa bitácora unha conversa moi interesante que me gustaría recoller aquí. ¿Debe a CRTVG suprimir os programas relixiosos? El opina que a Igrexa xa conta cos seus propios espazos mediáticos para lanzar a mensaxe que considere oportuna sen necesidade de recurrir ós medios públicos. Non vou repetir todo o que se dixo alí, recoméndoche que o leas directamente, só que penso que sería un síntoma de madurez democrática se deramos separado dunha vez algúns anacronismos do pasado que vinculan Igrexa/Estado herdados, e este é un deles.

Malia todo, tanto nos comentarios da entrada como en Chuza! lin algunha opinión que xustifica a misa nos medios públicos especialmente pola súa labor normalizadora. Destacan que esta é a única vía para moita xente de ver/oír unha misa en galego.

E ti ¿que pensas?

Antena 3 apúntase ó fenómeno YouTube

Parece que os chamados "medios tradicionais" queren aproveitar o tirón da web2.0 e do vídeo comunitario. Algúns programas de La Sexta e de Cuatro apóianse dende os seus inicios en vídeos sacados directamente de internet e noutros enviados polos usuarios. Un cóctel dos formatos zapping, Vídeos de primera, Impacto TV con algunhas gotiñas de YouTube/Metacafé. Non era especialmente novidoso.

Antena 3 vai un pasiño pequeno máis alá con TuClip.com, un sistema para que os usuarios manden pequenos clips de vídeos por internet ou por MMS. Ademais de colgarse na páxina, o material pode ser emitido nalgún dos programas de máis peso da cadea: os informativos, Espejo Público, 7 días 7 noches, En antena ou Buenafuente. E por certo, non pagan nada mal. 100€ por cada vídeo emitido en TV e un premio de 700€ para o mellor da semana. Claro que dende a perspectiva da cadea tamén resulta moi rentable se o contido consegue ter unha mínima calidade.

Haberá que estar atentos ó material enviado/seleccionado. Moito me temo que bastantes se emitirán baixo rótulos do tipo "parejita pillada in fraganti en la playa" ou "espectacular accidente de tráfico". Sería unha pena, para iso, case podemos quedar como estamos...

A denigración da imaxe

Miña irmá, cumpríu hai un par de meses quince anos. Moi ó meu pesar non manifesta a máis mínima inquietude que vaia máis alá do círculo próximo que a rodea. Nada de informativos, nada de xornais, nada de política. Teño comprobado que ese virus tamén afecta as súas amizades e ós meus primos desa mesma xeración. Claro que iso non me consola en exceso e sigo preguntándome cada día en que fallamos con ela...

Polo tanto entenderás a miña sorpresa cando onte me pregunta: "¿Viste cómo se pasaron los del ABC?" e saca esta páxina da súa mochila.

- ¿Pero que é o que che parece mal?
- Pues eso de los dibujitos... Vale que eran asesinos, pero eso no se le hace ni a los animales...

Mires por onde a mires, esta infografía é terrible, totalmente aséptica, mecánica coma se estivese escrutando os últimos datos do IPC. Peor aínda a súa rigurosida na técnica, buscando incluso o punto artístico e plástico. Non falta nin unha soa vértebra e todo o proceso é relatado minuciosamente con detalles do tipo "Si la caída es demasiado corta el reo puede morir estrangulado. Si es demasiado larga puede producirse la decapitación" ou "Cuerda: lubricada con cera o jabón para asegurar el deslizamiento suave".

¿Iso somos os xornalistas? ¿Asépticos escribas dos intestinos da información? Se para iso vale o xornalismo, se a revolución multimedia e infográfica só serve para describir sinteticamente como matar a un home pendurándoo dunha corda, pois noraboa, benvidos á Sociedade da Información.

___
Enlace: Gráfico
Enlace: Páxina completa

Sinrazón

"Eso me irrita porque ofende los dramas que el mundo tiene de verdad. Yo este año he estado en Gaza, allí he visto lo que es que un pueblo se sienta oprimido; yo he visto en África a gente que no tiene para comer, que tiene que caminar 10 kilómetros a por agua...

Y que un pueblo como el mío se esté permitiendo la fantasmada, la chulada de darse la importancia que se está dando, convirtiendo un problema que es sencillamente un problema político como en el mundo hay millones, en un drama de este calibre, jugando batallas de vida o muerte, me parece una ofensa para los asuntos reales de vida o muerte.

¡Que esos pobres chicos ecuatorianos estén muertos ahora en nombre de no sé qué anhelo...! Vamos, hombre, hay que ver el problema real de estos dos ecuatorianos que habían venido a sacarse la vida adelante al quinto pino de su país y que les hemos matado porque nosotros creemos que una organización del Estado así es peor que una organización del Estado asá... "

Iñaki Gabilondo, nunha magnífica reportaxe de El País.

Lentes de diferentes cores

En Oz, ó igual que en toda nación/nazón que se (de)precie, á Realidade gústalle debuxarse segundo a cor dos lentes usados.

Se un día vés un señor cun sorriso preocupado dándolle a man a un señor barbudo que nin se (des)preocupa en sorrir, podes sacar moitas conclusións diferentes.

Por exemplo, podes pensar que

"Zapatero ofrece diálogo a Rajoy para conseguir la unidad frente al terrorismo".

Ou que

"El gobierno pide al PP diálogo y Rajoy insiste en la recuperación del Pacto Antiterrorista"

e incluso que

"Zapatero amenaza a Rajoy con responsabilizarle de los fracasos en materia antiterrorista si no apoya su plan para ETA"

Tamén podes pechar os ollos ou probar a quitar os lentes, pero din que a Realidade é tan deslumbrante que ninguén é capaz de describila despois.

Quizais sexa porque despois de ver certas cousas, a resposta máis sabia é o silencio.

Eramos poucos...

...e para rematar a galería de grandes frases do día (ver post anterior), a perla que Francisco José Alcaraz, presidente da AVT, deixou nunha entrevista a Periodista Digital

"Pienso que se ha roto el diálogo pero no se ha roto el proceso. Pienso que esto [sobreenténdese que se refire ó atentado de Barajas] es un paréntesis que tanto ETA como el gobierno han ideado para retomar el proceso en una situación mucho más cómoda para ambos.

(...) Este paréntesis busca anestesiar la sociedad española y, especialmente, a la Navarra de cara a un proceso electoral para que el PSOE pueda conseguir el poder en esta Comunidad Autónoma. Así, podrán pagar el precio político que exige la banda terrorista ETA. Pienso que es un plan maquiavélico por lo que, vamos a vivir unos meses complejos en tanto que todo responde a una gran mentira que van escenificar la banda terrorista y el Gobierno."

As víctimas merecen todo o respeto. É máis, ó contrario do que lle teño oído a algunha xentenos últimos meses, eu si penso que deben participar no proceso, diálogo ou como queiramos chamarlle, xa que eles tiveron que cargar coa hipoteca do terror durante todas estas décadas. Teñen todo o dereito a estar en desacordo coa política antiterrorista do goberno e a usar os mecanismos lexítimos para que conste.

Outra cousa é que a súa dor se convalide nunha patente de corso coa que poder soltar calquera animalada que se lles pase pola cabeza. Se a ti ou a min nos dera por vincular a un grupo terrorista coa AVT ou co PP, teríamos ós 5 minutos a todo un entramado político, mediático e xudicial reprobando a nosa conducta. E así debería ser.

Nos momentos difíciles necesítanse líderes responsables, discretos e eficaces que axuden a que as cousas se solucionen. Se os membros da AVT queren que a súa organización sexa algún día cousa do pasado, deberían meditar sobre quen escenifica a súa voz. Senón, xente como Alcaraz acabará por levalos á caricatura e que pasen de ser ignorados a ser repudiados.

Ética xornalística

"Rubalcaba, al igual que ha hecho la formación ilegalizada Batasuna-ETA, ha señalado que "nadie esperaba" el atentado."

Outra proba da inmensa rigurosidade, honestidade e veracidade de Libertad Digital (final do primeiro parrágrafo). Iso si que é unha exposición aséptica dos datos, obxetiva e nada intencionada.

¿E que vos pareceu o editorial de El Mundo de onte?

"(...) Si Zapatero no accediera a esa petición [convocar o PP nunha reunión do pacto antiterrorista], estaría justificada la exigencia de elecciones anticipadas. Sólo si el presidente del Gobierno se negara a pactar o someter su política al debate y a las urnas, estarían justificadas otro tipo de iniciativas, ya que un amplio sector de la sociedad española podría llegar a la conclusión de que para hacer frente a ETA sería preciso desembarazarse de Zapatero."

A min que me explique Pedro J. que outro tipo de iniciativas alleas ó debate e ás urnas están xustificadas nun Estado de Dereito. Claro que se o obxetivo é desembarazarse dun presidente lexítimado pola Democracia, supoño que todo vale.

Que inoportunas son moitas veces as palabras escollidas...

Os rostros da morte

Coas súas virtudes e defectos, o New York Times é para moitos xornalistas un dos espellos usados para ver con que curvatura se levanta hoxe a Realidade. Será dificil que algún día consiga sacudirse de todo ese xesto de "xornal de púlpito", esa pátina que o tempo e o prestixio foi acumulando sobre a súa historia, pero sabes que a ollada do NYT é necesaria, e que se non existise habería que ¡nventalo.

"Faces of the dead" é a infografía multimedia sobre ós 3.000 soldados estadounidenses mortos ata agora na guerra de Iraq. Como soe ser norma nos seus gráficos é moi completo, riguroso e sobrio, pero lonxe de deixarse levar pola frialdade dos datos opta por poñerlle rostro a cada soldado, ademais de contar con audio a historia de varios deles.



Só queda agardar que algún día, os xornais se acorden tamén das outras víctimas, os que sufren as guerra que tan ben sabemos exportar, deslocalizar e globalizar.

Nature abandona a súa Wikipedia particular

Unha nova bastante triste. A revista Nature está a piques de abandoar o seu sistema de revisións públicas. Unha iniciativa que puxo en marcha hai algúns meses e que pretendía abrir ó público o proceso de revisión dalgúns artigos preseleccionados polos editores. Dalgunha forma, o proxecto bebía das fontes da cultura "wikipedia" e do seu proceso de verificación, pero aplicado ó campo dos investigadores. Supoño que se solicitarían certos requisitos e "avales científicos" para participar.

O experimento era interesante. Revistas como Nature ou Science deben gran parte do seu prestixio a uns estrictos controles de calidade que malia todo foron postos en cuestión máis dunha vez nos últimos anos. Por iso debería ser visto como un xesto de autocrítica, humildade e honestidade que admitan outras vías de verificación que poden pasar por unha cultura máis aberta.

Polo visto, a experiencia de Nature foi un fracaso por falta de participación. Triste, pois toda iniciativa que pretenda ampliar o debate sobre o coñecemento e romper coa endogamia e o corporativismo dos estudios científicos é positivo, pero víase vir. A priori, non parece que os investigadores "de postín" sexan os máis abertos a compartir datos nin a facer abertas críticas constructivas ós seus colegas.

Conclusión: resultado previsible; experimento necesario.

Vía: Genciencia
Enlace: The Wall Street Journal

Deontoloxía xornalística

"¿Como queréis que le haga preguntas difíciles, después
de tener la amabilidad de venir al programa?"

Fragmento da entrevista de Ana Rosa Quintana a José Mª Aznar

A frase non é literal, escoiteina na radio do coche así non podería xurar que as palabras fosen xustamente esas. Sen embargo, o sentido e a significación eran eses. Tampouco sei moi ben por que me sorprendo vindo de quen vén...

Encantoume outro momento da entrevista no que lle di: "¿Y la pregunta que todos nos hacemos? ¿A qué se debe esa melena?"

Noraboa. Ti es a "Persoa do ano"

Ti, e máis eu, e ela tamén, incluso aquel que está alí mirando porno disimuladamente sen decatarse de que ten un espello xusto detrás. Todos nós, internautas, somos "persoa do ano"segundo a revista Time. ¿Cales son os nosos méritos? Polo visto "controlar a Era da Información e convertirnos en cidadáns da nova Democracia dixital". Seica as cousas cambiaron un pouco dende 2004, cando o elixido foi George Bush. Tampouco te fagas moitas ilusións, que Richard Stengel, subdirector da revista, recoñece que de ter elixido a unha única persoa os favoritos eran Ahmadineyad, Kim Jong Il ou Donald Rumsfeld. Pero por unha vez, entre todos, poidemos con eles ;)

Estas eleccións e listas que se publican cada fin de ano non deixan de ter a súa parafernalia publicitaria. De feito, pódese entender incluso como unha campaña de marketing viral, deseñado co mesmo coidado e mimo que un anuncio de Apple. Sen embargo, non está mal que se veña a recoñecer o cambio de vértice cada vez máis visible no mundo da información. Se fixeramos a "nube de tags" do 2006, conceptos e fenómenos como Blogosfera, Web 2.0, Redes sociais, Marketing viral, Wikipedia ou Youtube... invadirían a pantalla. En internet, os lectores estanse transformando en usuarios, constructores dun novo espacio social. Individuos que saben o que buscan e que non dubidan en tomar o control das ferramentas se os medios tradicionais non están á altura.

Sen embargo, meus pais, que non chegan ós 50 anos, foron capaces de chegar ó 2007 sen buscar unha soa palabra en Google nin necesitaron comprar nada en Amazon ou eBay. Tampouco mandaron vídeos a Youtube e nin sequera creo que chegasen a chocar cun só anuncio adSense. Seguramente, o maior efecto colateral de internet nas súas vidas foron o fenómeno Opá e a victoria de Lordi en Eurovisión. Falamos de Web2.0 cando para a maioria non deixa de estar en fase Beta. Na Era da Información Global, ¿non seremos os internautas a súa burguesía, unha oligarquía de 2º nivel?

En todo caso, non vos quero arruinar a celebración. Noraboa a todos. Agora, vaiamos polo Nobel da Paz

__
Actualización: Non sabía que Time tiña na súa web unha enquisa para escoller ó gañador e na que Hugo Chávez sacou o 35% dos votos. Lin esta tarde nalgúns blogs que a elección final foi un parche para non ter que darlle á portada a un personaxe incómodo e que é unha incoherencia premiar a quen estás ignorando (os internautas). Home, non che sei. Supoño que os editores sabían ó que se arriscaban poñendo a Chávez, Ahmadinejad e Kim Jon Il nunha lista pechada de 8 candidatos (os outros eran Al Gore, Nancy Pelosy, Bush, Condollezza Rice e os "You tube guys"). En ningún lugar da enquisa se di que o candidato dos internautas sería o mesmo que o dos editores. Supoño que o fallo é que tampouco se di o contrario...