Crónicas de Oz

9, 8, 7...

2007-05-04T09:09:00.000Z

Moitos de vós xa sabedes de que vai isto. Xeración Web, o proxecto no que levamos embarcados diversa xentiña (poucos, pero majiños) dende hai algún tempo, comeza a saca-la cabeciña.

De momento está en situación moi primaria, poderiamos dicir que en fase oral, como un blog dende o que vos iremos contando os detalles previos ó lanzamento definitivo, xa como xornal dixital "completo".

Ben, pois xa nos contaredes que vos vai parecendo ;)

Bágoas na choiva

2007-05-02T11:55:00.001Z

Levo uns días caladiño de máis, seino. Pero é que hai crónicas que se escriben mellor con tinta invisible, desa que en principio parece deixar a folla en branco, pero que tras un tempo desvela o segredo do seu silencio.

Ben, pois estes días ando a procura dese silencio. Prometo volver pronto, ganas non me faltan ;)

De momento déixovos con este vídeo. Hai pouco nunha conversa entre amigos diciamos que aínda está por facer a gran adaptación ó cine dunha obra de Phillip K. Dick. Parece mentira, pero con todo o que escribíu este tío, aínda ninguén conseguíu plasmar o seu espirítu. Replicábanme dicindo que Minority Report e Blade Runner son grandes películas. Estou de acordo, pero as dúas non son máis que leves adaptacións que pouco teñen que ver cos orixinais.

Non conseguín ver aínda A Scanner Darkly. Creo que nin chegaron a estreala en Compostela, e o outro día aluguei unha copia defectuosa que non arrancaba. Desta fin de semana non pasa, xa vos contarei que tal.

En todo caso, hoxe (cousas da sincronicidade) choquei de novo con esta marabilla. O monólogo final de Rutger Hauer en Blade Runner. Cinco frases en dous minutos, un cumio da historia do cine e unha lápida demasiado pesada para a carreira de Hauer. Pouco máis memorable fixo dende aquela (saía en Sin City interpretando ó bispo, ¿verdade?)

Infografía para coñecernos mellor

2007-04-19T20:20:00.000Z

A infografía 3D e multimedia parece desenvolverse moi ben no campo da divulgación científica e médica. Algúns dos mellores gráficos interactivos de El Pais e especialmente de El Mundo, enmárcanse dentro deste campo, onde información e ilustración poden atopar un bo equilibrio.

E é que con vídeos como estes, quedan claras as tremendas posibilidades da infografía multimedia en campos educativos. Na miña época, os vídeos que nos poñían na clase de bioloxía non eran tan impresionantes

De todas formas, sigo pensando que a "xeración E.S.O." está orfa dos vídeos de "Érase una vez...". Canta anatomía e historia aprendemos con eles...

Vía: MedTempus

A redacción, esa fabrica de (e)ventos

2007-04-16T13:31:00.000Z

Primeira hora da mañán, na redacción dun medio calquera, comentando o notición do día.

- ¿E quen máis está, aparte de Ana María Ríos? ¡Mira, Rebeca Loos, a amante de Beckham! ¡Que fuerte, que fuerte!
- E Juanito Oyarzábal, o alpinista.
- Ese é o que vai gañar fijo.
- Xa, porque se vai comer ós demais.
- ¡De iso nada! ¡A que o come todo é Rebeca Loos!

Yahoo Alpha Beta e o futuro da busca web

2007-04-09T17:17:00.001Z

Para moitos a nosa entrada no mundo web chegou da man de Yahoo!, do seu portal, do seu correo web e máis tarde incluso o seu servicio de messenger. A relación en exclusiva durou varios anos e no seu día costoume moito romper a monogamia e poñerlle os cornos con Google.

A pesar de desfrutar dunha envidiable saude financeira, e de ter un magnífico ollo para pescar na web 2.0 (Flickr, Del.icio.us...) cada nova versión dos "servizos orixinais" de Yahoo! parece camiñar un paso por detrás do que faga Google e -en ocasións- incluso Microsoft. Non me gustou o redeseño do portal, nin do correo -autenticamente insufrible- e os cambios anticipados na nova versión do buscador (Yahoo Alpha Beta, toma "webdouspuntocerismo") déixanme bastante frío.

Os resultados do buscador "clásico" compleméntanse agora con outros chegados de diferentes redes sociais como flickr ou a wikipedia, que se poden consultar a través de elegantes módulos en ajax. Aquí acaban as novidades, que por certo, xa estaban presentes en Searchmash, o buscador experimental de Google que tampouco me acaba de convencer.

É innegable que as ventaniñas de Yahoo!, Google, MSN, Google... modelaron a curta pero importante historia da web, ata o punto de que se botan de menos no mundo off-line. Pero se a web se fai máis participativa e semántica, iso tamén debería reflectir nestes atallos para acceder á información que supoñen os buscadores.

Máis alá de complementar os resultados con bonitiños cadros en ajax, o estado actual da rede debería permitir realizar búsquedas máis transversais, ofrecendo ó usuario un maior control da busca. Os grandes motores parecen son moi eficaces para búsquedas xerais, pero pola súa propia estructura silencian contidos máis específicos e puntuais. O éxito de Technorati foi un bo exemplo de que un simple listado xeralista non funcionaba ben no caso da blogosfera. Pero non creo eu que a solución pase por ollar a rede con diferentes perspectivas, usando un buscador para cada tipo de contido.

Tranquilos, que seguro que xa están a traballar niso agora mesmo un par de estudiantes no seu garaxe.

Deus vs Satan ¿Quen matou máis?

2007-04-09T11:33:00.000Z

Pois como xa se ten comentado algunha vez, non che sei por que demo ten Satán tan mala fama (¿Viches que bo xogo de palabras? "Por que "demo" "ten Satán...". Vale... Xa calo...).

Isto é algo que non sae nos catecismos, pero por se non te decataras, resulta que Deus é un enorme xenocida...

"Unos cardan la lana y otros llevan la fama". Eu son Satán, e métolle unha denuncia a Deus por invasión de competencias. Claro que entre o Diluvio Universal ou Sodoma e Gomorra, xa van alá boa parte dos 2 millóns. Considerando que todo iso ocorre no Xénese, ó principio da Biblia, case podemos consideralo un "ímpetu de xuventude". Tampouco sei se neses números se inclúen os que se carga no Apocalipse, o que me parecería inxusto (o que pasa nese libro non é xenocidio divino, é pura fanfarronería...) .

Así e todo, esas cifras parécenme unha exaración. Se non fora polo "toque divino" do tema, aínda pensaría que eses datos son os da Comunidade de Madrid e da Cope despois dunha manifestación.

Ollo, que se hai manipulación, seguro que ZP está detrás. Que xa sabemos que os masóns sempre se levaron ben co demo. Claro que despois disto, eu xa me creo todo....

mmmmmmmmusicas

2007-04-02T17:17:00.000Z

Pois polo visto, eu tamén caín nas redes do mmmmmmmúsicas!, o meme de videoclips para momentos de extremidade extrema, ou como din Elianinha ou a Besbellinha, simplemente música para foder.

Como non sabía por onde empezar, decidín facer algún tipo de acotación, polo que me decidín por unha que pode parecer rara, ¡pero que coño!, é tan válida como calquera outra. Así que vou escoller temas de bandas sonoras de películas ou series estreadas ou vistas dende o meu "amencer sexual". ¿Que? ¿Que che parece?

E antes de nada, unha aclaración. A miña inopia absoluta co inglés non me permite explicarlle a un peregrino sueco como chegar dende a Alameda de Santiago ata a Catedral, pero gracias a iso podo despreocuparme por completo da letra das cancións. Unha vez escoiteille unha gran frase a Javier Fesser, de Gomaespuma: "O máis triste de saber idiomas, é que entendes as tonterías que din as cancións que antes che poñían a cen".

En fin, non me enrollo máis, aí vai a miña lista:

1) The Pretenders - Brass in pocket

Lembras cando Bill Murray e Scarlett Johansson pasan media noite van o karaoke en Lost in Translation. Chámame hortera, pero non me digas que a suave voz de Chrissy Hinde non é perfecta para entrar en situación. Un clásico entre clásicos.

Só había que ver os olliños de Bill Murray que se derretía ante tanta sensualidade (no seguinte vídeo, a partir do 2'30). Por certo, que a canción que canta el, o "More than this" de Roxy Music, podería estar perfectamente na lista.

2) Bruce Springsteen - Secret Garden

Claro que sempre pode apetecer máis un comezo melódico, destes de facer aloumiños no sillón quentiños debaixo dunha man. Para iso, nada mellor que unha das baladas suaves de The Boss coa que Tom Cruise se ligaba a unha descoñecida Renee Zelwegger en Jerry McGuire.

3) The Who - Baba O' Riley

Pero se o que necesitas non é nin a sensualidade de The Pretenders nin o balanceo romántico de Springsteen, senón unha descarga brutal de adrenalina que prepare o ambiente para un polvo salvaxe, aí tés o mítico himno de The Who, que facía unha aparición estelar na primeira tempada de House M.D.

Esta realmente vale para calquera momento no que teñas que poñerte as pilas, sexa un sábado a medianoite ou un luns pola mañá na ducha antes de ir para o curro.

4) Beck - Everybody gotta's learn sometimes

Non son nada afecionado a Beck, pero teño que recoñecer que esta canción me chegou ó fondo dende a primeira vez que a escoitei en "Eternal Sunshine of the spotless mind", a sorprendente película de Michael Gondry e Charlie Kaufman (traducida como "Olvídate de mí"). Ideal para acompañar os movementos pélvicos en noites longas e intensas.

5) Thomas Newman - Any other name

E para rematar, a música ideal para "despois", para quedarse acurrucadiños e abrazados despois de tanta festa jolgorrio. É un dos temas principais de American Beauty, aquel que sona na famosa secuencia da bolsa de plástico. Para min é unha música de encrucillada, tanto me pode invadir unha enorme tristeza ó escoitala, como sentir moita paz de espíritu. Quédome con isto último, declarándoa música post-polvo ideal.

Agora paso o relevo a Bautista, Rabudo, Magago, a Gata Vagabunda e a Pirámide.

Esta semana, acompaña Elianinha

2007-04-02T14:14:00.000Z

Hoxe vou facer algo de corporativismo, pero ben merecido (aínda que moi mal pagado).

Eliana, Elianinha para o blogomillo, pasa por ser unhas das persoas máis hiperactivas que coñezo. É botarlle un ollo a súa axenda, e éntrame unha sensación de luns que non aturo. Entre o xornalismo, o teatro, a escola de idiomas, os estudios na UNED... aínda lle queda tempo para diversas actividades socio-culturo- político-filosofico-frikis. Onte mesmo deixounos proba do seu talento coa estrea da súa última obra de teatro, Metus Extremus, quen ten cú ten ten medo, da que supoño que dará conta e testimonio gráfico nas próximas horas ou días.

Pero aparte dunha moi boa contadora de historias (verídicas case todas xD) é unha grandísima compañeira. Non é peloteo gratuito (ben, gratuito si), creo que outros tamén poden dar fe. Pois iso, teatreira de corazón, un pracer traballar contigo.

A grandes preguntas, vagas respostas...

2007-03-27T00:10:00.000Z

O café que toma Zapatero custa 80 céntimos. Quen sabe, é posible que o café que toma el na cafetería do Congreso sexa bastante peor que o que me custa a min 1'10€ tódolos días, e que nin sequera poida levalo en vaso de cartón para mantelo quentiño. Tamén é posible que ZP sexa máis de manzanilla ou tila...

Sospeito que isto será o gran tema mañán. En todo caso, poucas conclusións máis podemos sacar desta primeira proba de "Tengo una pregunta para usted". Seguramente o outro gran titular (que no fondo, era case unha obviedade) sexan os "indicios de ilegalidade" que o Ministerio de Interior ve no novo partido rexistrado pola esquerda abertzale. Minucias, comparado co café do Congreso...

Este primeiro intento de TVE é positivo, como toda iniciativa que tente baixar ós políticos das súas alturas ficticias. Milá estivo á altura das circunstancias, dando tensión a un espectáculo moi necesario pero terriblemente antitelevesivo polo ritmo lento das respostas, redirixindo ós entrevistadores ocasionais que perdían o fío e endurecendo o debate en momentos puntuais nos que Zapatero comezaba a relamerse en exceso no seu propio talante.

Pero por moi instructivo que fose ver contras as cordas ó presidente do goberno contestando a preguntas reais, de extrema importancia, a proposta déixame un regusto amargo, como de proba fallida. Supoño que o formato se repetirá sen variación cando Rajoy pase polo estudio dentro duns días, non vaia ser que se queixe de trato discriminatorio e plantexe un boicot contra o moribundo Pirulí, pero en todo caso necesita un par de revisións.

En primeiro lugar, isto non é Francia. Chamame chauvinista, pero incluso Sarkozy despeinado , despois de durmir a sesta e con dous diazepam disoltos no colacao ten máis telexenia que calquera líder político español. Alí é completamente habitual ver programas similares, incluso máis atrevidos. Hai dous anos, o día despois da primeira volta das eleccións rexionais e municipais, na ex-canle pública TF1, destacados políticos franceses -entre os que estaba Ségolène Royal- debatían sobre o resultado sentados no medio do público que tamén intervía en ocasións puntuais.

Por iso un erro importante é importar un formato estranxeiro sen considerar que os nosos políticos están tan encantados coa melodía da súa propia voz que nin se estenden durante minutos sobre evasivas e obviedades. 2 horas para 30 e pico respostas (das 100 previstas) que se me fixeron eternas

Durante moitos momentos, Zapatero naufraugou entre o oceáno de palabras que debían facerlle de salvavidas. Para a próxima vez, non estaría mal colocarlle un micrófono retráctil ós 59 segundos, ou mellor aínda, unha bocina. É máis, propoño dende aquí que tras ese tempo, os 100 entrevistadores espontáneos poidan facer un minireferendum e se o político de turno non resulta convincente, unha trampiña se abriría baixo os seus pés, como naquel concurso estreado por Telecinco hai algúns anos. E fin da pantomima.Un turmix entre o elegante asamblearismo ateniense e ese coliseo romano que sempre tivo o seu puntiño épico. Polo menos, a política resultaría máis divertida, ¿non cres?

PostMortem: ¿É cousa miña, ou Zapatero parécese cada día máis nos xestos a Felipe González? Xa sei que é recurrente dicilo dende o día que lle gañou por un pelo a Bono a Secretaría Xeral do PSOE, pero agora os seus brazos e mans son un calco. Iso si, no que habilidade retórica, as comparacións son odiosas...

Matonismo planetario

2007-03-26T10:37:00.000Z

Tíñache boa razón o Axente Smith na Matrix orixinal: os seres humáns somos unha plaga vírica...

Plano secuencia

2007-03-21T10:51:00.000Z

Se o travelling é un movemento moral, ¿que se supón que é un plano secuencia de varios minutos? ¿unha relixión?

Adoro a De Palma. O De Palma de "Os intocables de Eliott Ness", "O Precio do Poder" e, sobre todo, "Carlito's Way". Pero incluso algunhas das súas peores películas sálvanse do inferno gracias a algunha proba de mestría destilada nun plano secuencia de varios minutos. Penso nun par de momentos na "Dalia Negra" (e mira que 20 minutos despois de vela metinme noutra sala para sacudirme o cabreo) ou no primeiro cuarto de hora de "Snake Eyes", tan intensos que despois deste shock é imposible recuperar a intensidade. ¿Por Deus? ¡17 minutos seguidos sen cortes! ¡Non creo que en toda a miña época de estudiante fora capaz de atender a algo tanto tempo!

Por iso admiro a xente como Allen ou Altman, mestres nesta arte da manipulación capaces de convertir un momento estático nunha pasarela de moebius. Tamén o cine made in Honk Kong (forma fina de dicir, "películas de chinos hostiándose") son boísimos nisto, mesmo se ás veces as "coreografías" son máis falsas que un billete de 30€ coa cara de Bush impresa. A seguinte secuencia forma parte da película "Thai Dragon".

Iso si, a forma de rematar a secuencia é un tanto cutre, pero que se lle vai facer. ¡Cantos diíñas de ensaio lles debeu levar!... Imáxinate que cando lles quedasen 20 segundos por grabar ó protagonista se lle da por resbalar nas escaleiras. Matalo sería pouco. Tarantino fai unha homenaxe en Kill Bill vol.1, xusto antes de que Uma Thurman se merende a 80 tipos da Yakuza.

Pero se hai un plano secuencia que me marcara, seguramente sexan os 4 minutos de "Sede de Mal" de Welles.

Orson Welles. Este si que debería ter montado unha relixión....

Búscase hipotecado (con experiencia)

2007-03-19T20:28:00.000Z

Teño na redacción a Elianinha buscando hipotecados. Di que é para unha reportaxe, pero eu creo que realmente é para darlles un bico e que se convirtan en Amancio Ortega ou en Emilio Botín (e casar despois con eles). O caso é que se reunes algún dos seguintes requisitos (ou se coñeces a alguén que os cumpra), e nolo comunicas estaremos eternamente agradecidos:

- Ter menos de 35/40 anos e ter contratada unha hipoteca.
- Ter máis de 65 anos e ter contratada unha hipoteca inversa (desas que o banco che paga a cambio de quedarse coa túa casa cando a palmes).

Podes deixar resposta nos comentarios ou no correo de Eliana (elimaral@gmail.com)

Graciñas de antemán.

O motivo dalgunhas cousas

2007-03-19T10:10:00.001Z

¿Que por que Windows se chama Windows? Eu pensaba ata agora que era polo seu innovador sistema de fiestras desplegables e maxi/mini-mizables (innovador comparado con MS-DOS, non co que ofrecía a competencia xa por aquel entón).

Claro que este tamén pode ser un bo motivo...

Vía: VistaRewired

Ola, son un Mac. Ola, eu son Hal 9000

2007-03-15T17:17:00.000Z

Apple non se prodiga en exceso polas nosas canles publicitarios. Claro que tampouco lle debe facer moita falta cando calculan que o marketing viral sobre o iPhone lle reportou o equivalente a 400 millóns de dólares en publicidade gratuita. Algún beneficio debía ter ser a maior fábrica de rumores do mundo tecnolóxico.

Seica os anuncios "Get a mac" (os do fulanoss que representan un Mac e un PC, este último cun asombroso parecido con Bill Gates) foron todo un fenómeno en Estados Unidos. Por aquí non gastaron un peso, pero YouTube xa lle fixo o traballo sucio. A chave do seu éxito debe ser o mesmo cóctel de divismo, elitismo e autosuficiencia -pero de indudable magnetismo- que reflexan Steve Jobbs e toda a familia dos mac, ipod e cia.

Claro que a parodia sempre se pode volver contra un mesmo. Pode que os mac sexan magníficos ordenadores se os comparamos cun PC, pero que pasa se facemos un versus contra o mítico Hal 9000 de Odisea 2001?

Parecidos razoables

2007-03-14T10:44:00.000Z

Hmmmm... Chámame susceptible, pero eu diría que este logo me lembra a algo. Fagamos memoria...

Con fondo branco aínda se parecen máis. Iso si, na defensa dos creativos da caixa de aforros galega, parece que o logo de Aramova, empresa de Delivering internet mobility, (se alguén me explica que significa iso exactamente, agradézollo) é máis recente, ou iso parece polo que din nesta páxina. De todas formas, non atopei moito sobre ela, xa que parece que foi adquirida por Birdstep technology, (a ese dominio redirixe a url aramova.com).

Sempre me gustou moito o logo de Caixanova, coa falsa cinta de Moebius formando un debuxo imposible, pero que aparenta ser completamente coherente á vista. Sexa casualidade ou non, a semellanza paréceme ben curiosa, así que se sabedes algo sobre o tema, agradézovos a información. ¿Alguén podería confirmar se o de Caixanova é efectivamente máis antigo?

Por certo, graciñas Marcos, alias Oteixugo, polo descubremento.

Buzoneo friki

2007-03-13T17:17:00.000Z

¿Cando foi a última vez que mandache unha carta en papel? Eu xa nin lembro, a verdade. No meu caso, e a pesar da falta de romanticismo que iso conleva, recoñezo que o e-mail sustituiu por completo ó sobre e ó selo.

Non sei que pasaría se Correos tomase medidas similares a US-POSTAL e fixera versións especiais dos buzóns como esta que lle regala a George Lucas polo 30º aniversario de Star Wars. Quizais me daría algo de vergonza que me viran dándolle de papear a R2D2 ou ó mellor faríame unha ilusión bárbara pasar ó lado de tal monumento ó frikismo. En todo caso, ¿non che parece monísimo?

E ti ¿a quen convertirías en buzón?

Vía: Neatorama

"Manda ti", acompañante da semana

2007-03-13T13:31:00.000Z

Noraboa a Zero Vacas, que acaba de poñer en marcha "Manda ti", un portal de vídeos de denuncia local. Nesta páxina podes ver unha presentación e a filosofía do proxecto:

"As novas tecnoloxías, o abaratamento dos custes de gravación, a difusión de programas de edición caseiros e, sobre todo, as posibilidades de distribución que ofrece internet, son factores que fan que hoxendía calquera colectivo poida ter a súa propia televisión. Isto é, de por si, bo para a sociedade democrática, xa que permite a actores até agora marxinados integrarse ao proceso audiovisual.

Colle o móbil, a cámara de fotos, a cámara de vídeo, fai unha montaxe de fotografías… E denuncia o que marcha mal no teu concello, no teu barrio. Denuncia a especulación urbanística, os vertidos, a destrución da costa, o nepotismo, a corrupción, ou simplemente o deficiente asfaltado dun camiño. Porque eles gobernan, pero ti mandas. Por iso, manda o teu vídeo, manda ti: zerovacas@gmail.com"

Ánimo para Zero Vacas e para o proxecto, que xa facía falta algo así neste país de tolos (e de listos que se fan pasar por tolos).

Alicia no País das Marabilllas, 1903

2007-03-12T18:54:00.000Z

Primeira versión cinematográfica coñecida de Alicia no País das marabillas. Simplemente deliciosa.

Vía: Capítulo 0

Outro espello roto

2007-03-12T11:33:00.000Z

Seguimos con Baudrillard, ou con parte da súa herdanza. No país dos simulacros, o enquisador é o rei (ou polo menos un importante señor feudal). De 300.000 persoas a 2.500.000. A Oxalá a miña próxima revisión salarial dependesen da COPE ou da Comunidade de Madrid!

Ata onde eu sei, nin a Teoría da Relatividade nin as incertas leis da Mecánica Cuántica se aplican o reconto das manifestacións. A realidade é máis simple, ó igual que no País de Oz, a realidade simúlase con lentes de cristais coloreados e con espellos rotos. Para o goberno e os seus apoios satélites, para a oposición, para os medios de incomunicación... o número de manifestantes real do pasado sábado resulta completamente indiferente (me es inverosímil, que diría un amigo meu): esas cifras xa forman parte da maquinaria da Política Ficción.

Cando a voz da cidadanía e o debate das ideas son sustituidos por guerras de bandeiras e de cifras e combates de gritos irracionais, a política fracasa para deixar paso a propaganda máis esteril. Só nos queda a victoria do simulacro, capaz de agochar baixo a alfombra as certezas máis extremas e dolorosas. Alí é onde queda a dor provocada pola barbarie de ETA ou do 11-M, alí queda a fenda provocada pola guerra de Iraq, alí quedan as víctimas do Líbano e a guerra de Haití, alí África e Lavapiés, os inmigrantes explotados e os obreiros enviados a puta calle por obra e gracia de regularización masivas... Todos estes gritos de dor silenciado pola maquinaria do ruido e do engano.

E nós, coma bobos, seguíndolle o xogo ós políticos e a toda a fauna que se fai rica por cebar ó bicho da crispación.

A estas alturas, deberían saber que o simulacro da realidade pode producir tantos monstros máis feroces que a razón mesma. Así que deixemos de xogar dunha vez coas cousas de comer.

Baudrillard

2007-03-12T10:10:00.000Z

Descúbresnos a falsedade deste mundo, e agora que che
comezabamos a dar a razón, déixasnos a escuras con ela.

¡Que cabrón!

Aínda así, gracias por todo. Sempre nos quedará a
hiperrealidade (ou non).

Nostalxia en 8-bits

2007-03-06T16:45:00.000Z

O meu bautizo no mundo das videoconsolas foi coa célebre NES, alá polo ano 89. Cando hoxe compras unha tés que invertir un ollo da cara para a máquina e o outro para os xogos e accesorios; coa miña NES en cambio, viñan dous mandos, dous xogos e unha pistola de infravermellos (adictiva, pero que non che servía de nada á hora de ó repelente can do Duck Hunt). Vamos, sacar da caixa, enchufar, sintonizar e listo.

Así que para lembrar os vellos tempos, un post nintendero. Esta páxina explora o que era para min unha verdade inadvertida ata este momento: SuperMario era en realidade un exercicio de propaganda soviética. A explicación apóiase sobre varias teses, tanto estéticas como do propio contido do xogo. Algunhas, omo o parecido entre Mario e Stalin, están un pouco collidas polo pelos (do bigote), pero pode pasar, cousas máis raras se teñen visto ;)

En todo caso, a alguén lle debeu parecer que a versión orixinal de Nintendo era moi pouco explícita, polo que preparou esta versión flash que recrea a Mario no mundo dos cogumelos asasinos cunha estética cercana á propaganda soviética.

O outro día, mentres vía un fragmento de Minority Report, non conseguín reprimir a risa cando Tom Cruise corre costa abaixo para que non se lle escapen os ollos polos sumidoiros. Se non viches a película, isto pode soarche raro, así que adianto algúns detalles (coidado: spoiler ata fin de párrafo!). No futuro de Minority Report, os 15 minutos de fama que todos ansiamos convértense nos 15 minutos de privacidade. Os escáneres de retina controlan cada paso que damos, así que os fuxitivos soméntense a operacións de cambios de ollos (literal) para burlalos. Tom Cruise ten que pasar por iso, pero debe conservar nunha bolsa os seus ollos orixinais por un motivo que debe ser moi trascendental pero que a nós non nos importa o máis mínimo. Nun momento da película cáenselle da bolsa e debe correr detrás deles. Se isto non che parece suficientemente ridículo, mira esta versión creada por un fan do Mario Kart, que pasa por ser un dos gifs animados máis rallantes que vin na miña vida!

E xa por último, se xogaches algunha vez ó Duck Hunt, aquel simulador de caza de patos, supoño que che fervía o sangue cada vez que deixabas escapar algún e o can se mofaba de ti sen que poideses facer nada para que calase. Pois xa podes vengarte do moi miserable neste remake en flash con gráficos clavados ó orixinal (ou case xD).

Aerolíneas virtuais Google Earth

2007-03-06T11:44:00.000Z

E a pesares da manía que lle collín na última semana a algúns elementos de Google (ler a entrada anterior), cada día me asombro máis coas capacidades e coa exactitude de Google Earth.

Aquí tedes un vó cun caza polos Alpes (perfecto para que vexamos a cima do Mont Blanc aqueles que nos cansamos subindo ata o mirador do Pindo... en coche).

E aquí a mesma excursión no Google Earth.

A exactitude é asombrosa. A este paso, os de google acabarán collendo cacho da tarta dos videoxogos, non só cun Second Life, senón tamén cun simulador de vó.

Vía: X-tray

Gracias, Raios Infravermellos

2007-03-05T17:00:00.000Z

En serio, este paréceme o mellor invento que vin en moito tempo. No meu entorno familiar e de amigos son coñecidos os meus riles con complexo de maracas. Dende hai algúns anos, cunha periodicidade que vai dos 12 ós 18 meses, a un deles (van alternando) dáselle por producir unha pedra o suficientemente pequena para que non poidan rompela con ultrasonidas e o suficientemente grande para que os meus uréteres parezan a entrada a Santiago un luns pola mañá. Se en vez de riles tivese ostras e en vez de pedras produciran perlas, aínda tería algún motivo para levar a dor con algo de satisfación. Como non é así, só me queda joderme.

Cada vez que ocorre isto, empezo a frecuentar as urxencias do Hospital Clínico na busca de algo de droja no colacao, e dicir, nolotiles, buscapinas e diazepam en vea, que é o único que pode aliviar o volume das miñas blasfemias. Claro que entre o diámetro ridículo das miñas veas, a súa querencia polas flebites, e as legañas das enfermeiras, acabo a tempada de pedras con brazos de yonkis. Na última crise acabei con 8 moratóns (un par deles solapábanse) que non daban moi boa imaxe na redacción.

Despois desta disertación egocéntrica, volvo ó fío: isto paréceme o mellor invento que vin en moito tempo. O dispositivo proxecta luces cercanas ós raios infravermellos que permite visualizar as veas sen importar idade, tono de pel do pacente ou pésima herencia xenética en cuestión de tuberías. As enfermeiras xa non poderán usar a socorrida excusa de "es q las tienes tan pequeñas [las venas] que no te las veo".

Tamén ten outras aplicacións como axudar no tratamento non invasivo de varices, así que supoño que como sempre, se popularizarán antes nas Corporacións Dermoestéticas que nos centros da Seguridade Social.

Vía: No puedo creer que lo hayan inventado.

Zoomquilt 2007

2007-03-05T11:55:00.000Z

Cada vez que vexo estas cousas, penso no moito que desfrutaría El Bosco con elas. O Zoomquilt consiste nunha sucesión ordeada de imaxes, na que cada imaxe contén a seguinte. Amosadas nun bucle pechado, crean a ilusión dun túnel infinito de imaxes.

Vira hai algún tempo a primeira versión que databa do 2004 e xa me dexara asombrado, pero recoméndoche que lle botes unha visual á última, elaborada por varias artistas nunha boa mostra de arte colaborativo.

Vía: Chuza!

Libre outra vez, cortesía de Blogger

2007-03-05T10:10:00.000Z

Como algúns de vos xa sabedes, o silencio que invadíu Crónicas de Oz nos últimos días non se debeu a un ataque de apatía, senón que é responsabilidade única da xente de blogger que nos tivo recluidos nunha celda acusados de facer spam.

Segundo parece, os robots de google pasaron por aquí e consideraron que o contido era de tan baixa calidade que só podía ser obra dun posteador basura que buscaba vender algún producto de segunda categoría como alongadores de penes. Vexan se non a excusa que me puxeron para impedir a publicación de entradas:

"Los robots de Blogger que previenen la publicación de blogs no deseados han detectado que su blog presenta características de blog no deseado. Los blogs que se comportan de este modo se denominan blogs spam y se pueden reconocer por su texto irrelevante, repetitivo o sin sentido."

Elianinha, coa vea sensacionalista que a caracteriza cada vez que ve o Tomate non tardou en clamar ó ceo ¡Censura, censura!, lembrando un episodio vivido nunha conferencia do director de marketing de Google España na que lle preguntamos pola súa baixada de pantalóns en China. O pobre directivo, que non vía moito máis alá do adSense, só foi quen de balbucear un nada convinvente, "bueno, yo creo que los chinos están mejor con Google que sin Google...".

E aínda que Elianinha esaxerou un chisquiño, a "detención" durou case 3 días, tempo que empregou Blogger en verificar que as probas aportadas polos seus robots non soportarían a burrocracia dun xulgado español. Despois dese tempo devolveron a custodia do blog sen dicirme cal dos tres requisitos incumpría para ser un blog spam (¿non ten contido irrelevante? ¿Non é repetitivo? ¿Ten algún sentido algo do que falamos aquí?).

En todo caso, a nota de desculpa enviada polo autodenominaao blogger team non vai poder evitar o inevitable. Non hai traza de síndrome de Estocolmo, así que está decidido: vou migrar a Wordpress. Xa o estivera sopesando seriamente antes de abrir Crónicas de Oz pero no seu momento pesou máis a ausencia de hosting propio e o sentimentalismo vinculado ó meu primeiro blog (tamén aloxado nos servidores de blogger). En todo caso, a decisión está tomada, e é mellor facelo agora que só hai que facer a mudanza de centenar e pico de entradas. Nas vindeiras semanas poñereime a iso, xa vos irei avisando e pedindo axuda ;)

PostMortem: Por certo, graciñas a todos aqueles que me expresastes a vosa solidaridade e ós chuzastes no adsense de Elianinha (que me prometera a metade da recadación mentres durase o secuestro por se necesitaba contratar un avogado). Que saibades que hoxe son 0'10€ máis rico gracias a vós. Snif, que emoción!