100 palabras

Ascensor de trabajo

Entró a trabajar en la empresa y, como no quedaba sitio, lo instalaron en el ascensor. Allí se quedó, en un rinconcito con un pequeño pupitre. Quienes subían y bajaban se extrañaron al principio, pero con el tiempo se acostumbraron. Le hacían bromas, intercambiaban confidencias, y cuando volvían de almorzar le traían un croissant. Pero sus superiores se quejaban. Decían que se distraía demasiado y que le costaba concentrarse en su trabajo. Vino a verle el jefe de personal, y en el tiempo que se tarda en ir desde el primer piso hasta el último, le comunicó que estaba despedido.

---

El Cobaya de Troya

Mi comunidad de vecinos lleva tiempo enfrentada con la del bloque de al lado, discutiendo como deben arreglarse unas tuberías del patio común. Les amenazamos con abogados, y un vecino les mandó algo parecido a un requerimiento, así que se dieron por vencidos. Como muestra de buena voluntad dejaron en nuestro portal la estatua de un cobaya gigante que habían fabricado entre todos. Nuestro conserje, que es tonto, la entró a la portería, y por la noche salió de su interior el presidente del bloque vecino, y al despertarnos ya había arreglado las tuberías como le había dado la gana.

Contos de cen palabras. (Nin máis nin menos). Jordi Cebrián

David KB

Este rapaz con tres pares de bolsas debaixo dos ollos e cara de mala ostia é un compañeiro de traballo, e aínda así levámonos ben. Chámase David Cabezón e recomendaríache que lle botaras un vistazo ó seu rincón en flickr, a ver que che parece.

No post anterior xa podedes ver outra foto súa, tomada este domingo durante unha excursión que fixemos por Camariñas e Camelle. Non é fotógrafo profesional, non che falo del porque sexan as mellores que vin na miña vida ou porque teña unha técnica depuradísima pero é que poucas veces vin a alguén desfrutando tanto facendo unha foto e tomándose tantas molestias. E sinceramente, creo que se nota no resultado, a ver que opinas ti. Esa ollada de neno pequeno, capaz de mirar as cousas doutro modo, cunha sensibilidade especial, é cada vez máis difícil de atopar, ¿non cres?

Por certo, non poño este enlace por colegueo ou porque el mo pedise. De feito, estou seguro de que se vai ruborizar. Espero que non se me amole moito, e posto que temos un par de proxectos entre mans, seguro que volvo a falar del por aquí moi pronto.



Enlace: David Cabezón en Flickr

Anasagasti

Nestes días de incertezas, de dúbidas e de baixón moral tralo atentado de Barajas, desvelóuseme dunha forma diferente a figura dun político que tiña bastante esquecido, Iñaki Anasagasti. A lectura do seu blog converteuse na vaselina que minimiza as constantes saídas de tono das últimas semanas. Lonxe dos "quítame de allá esos lemas", cada post reflexa mesura e serenidade sen fuxir da crítica constructiva ou da autocrítica (si, liches ben "político" e "autocrítica" no mesmo párrafo).

Date unha volta por alí e verás que ten pouco que ver cos pseudoblogs panfletarios e incendiarios que moitos políticos usan ultimamente como púlpitos e extensións das súas roldas de prensa. En ningún momento deixa de actuar como militante e responsable do seu partido, pero si é capaz de ver máis alá, incluso de dialogar cos comentaristas disconformes coas súas ideas.

Por certo, mesma alabanza para o talante de Josu Jon Imaz, salvando as distancias impostas por un rol público moito máis activo. Durante a entrevista de hai uns días na Ventana de Gemma Nierga (terreo nada hostil, iso é certo) mostrouse tremendamente responsable e sagaz, sen permitirse un só desliz e tendendo constantemente pontes cara a concordia entre partidos. E sen ambiguidades onde non se deben ter. Quizais sexa só de cara a galería, pero a maioría non se molesta nin en finxir.

Stellarium, o teu planetario privado

Se te perdiches a última choiva de estrelas porque tiñas que madrugar ou ver ese eclipse de sol que só foi visible ó outro lado do mundo, deberías botarlle unha ollada a Stellarium. Trátase dun planetario virtual moi completo, gratuito, opensource e multiplataforma. Conta cun catálogo de máis de 120.000 obxetos e múltiples opcións de visualización que che permiten ir a unha data ou a un lugar concreto.

O seu funcionamento é moi rápido e intuitivo, con múltiples axudas para principiantes e uns efectos realmento fluidos, especialmente no relativo o zoom e á búsqueda. Case, case como ter o telescopio hubble na casa. Obviamente, non é igual que contemplar o ceo de verdade, pero o efecto proxectándoo no teito dende un cañón non debe estar nada mal...